Trump achter het stuur

Tijdens mijn laatste rijles gebeurde er een ongeluk achter mij. We hoorden de knal toen een bestuurder van een BMW tegen de auto in de linker rijbaan botste.

Toen ik een jaar geleden met rijles begon, liep ik zelf tegen een muur aan. Ik dacht dat ik al kon rijden. Ik was zestien toen ik mijn rijbewijs in Amerika heb gehaald. Nu, als veertiger, wilde ik leren schakelen. “Dat heb je zo onder de knie,” zei iedereen. Ja toch? Nee dus.

De muur waar ik tegenaan liep was ikzelf. Ik woon hier al elf jaar, ik heb vier kinderen op de wereld gezet, ik spreek vloeiend Nederlands en ik geef les in de bovenbouw. Ik dacht dat ik alles kon. Maar durfde ik in de spits tussen twee auto’s in te voegen, of 130 kilometer per uur te rijden? Achter het stuur kwamen alle oude onzekerheden weer naar boven. Want je rijgedrag is een weerspiegeling van je ware zelf.

De bestuurder van de BMW wilde me in de bocht voor het verkeerslicht inhalen. Volgens hem was het mijn schuld. Hij wees naar me, keek me aan en zei: “Maar ZIJ ging zo langzaam!”

“Het is een type,” verzuchtte mijn rijinstructeur toen we wegreden. “Bij hem is het altijd de schuld van iemand anders.”

Het is een type dat in het verkeer, in de kleuterklas en op kantoor voorkomt. Hij schittert in de Tweede Kamer en in de Zwarte Piet discussie. Deze week staat hij ook op het Amerikaanse stemformulier.

Door de schuld te geven aan “de andere” wil hij de Amerikaanse president worden. Zijn strijdkreet is universeel. Hij wint stemmen door te roepen dat buitenlanders verantwoordelijk zijn – “voor onze problemen, de economie en dat de banen hier verdwijnen.” Maar de valkuil van zijn kiezers is ook bekend. Ze verlangen naar een samenleving die niet meer bestaat.

Hij zou de oplossing zijn, want hij wil het land “weer” groot maken. Maar hoe? In ‘Droomland Amerika,’ de documentaire van Eelco Bosch van Rosenthal, legt de Amerikaanse journalist uit waarom het op Trump zijn manier niet kan: “Dit is een democratie. Ga je alle bedrijven nationaliseren? Dat gaat hij niet doen. ”

En als hij straks zijn beloftes niet kan nakomen, geven zijn kiezers hem – niet zichzelf – de schuld.

 

©2016 Anastasia Hacopian

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s