Wapens in de kast

Afgelopen weekend stonden vrouwen in een winkelcentrum in mijn geboorteland, Amerika, naar make-up te kijken toen ze doodgeschoten werden. Bij dit soort nieuws staan we niet meer stil: Amerikanen gaan regelmatig dood als ze boodschappen doen, op school zitten, of een filmpje in de bioscoop willen pakken.
Bij mijn ouders thuis in Californië hadden we ook vuurwapens. In de kledingkast waren er pistolen van Heckler & Koch, een revolver van Smith & Wesson, en geweren van Beretta. In een handtas onder de jassen zaten ammunitie en een piepklein zilveren wapentje dat precies in de laars van een Bond-meisje zou passen. “Een echte ladies’ gun,” zei mijn vader wanneer hij het te voorschijn haalde.
Mijn vader leerde me om te schieten. Eerst schoten we op blikjes in de tuin en later gingen we naar de schietbaan. Als tiener had ik eindelijk de moed om te zeggen dat ik het eng vond.
Maar er zijn genoeg Amerikanen die het leuk vinden, zoals mijn vader en mijn broer. Mijn vader speelt viool en houdt van schieten. Als mijn broer een slechte bui heeft, gaat hij even naar de schietbaan om af te koelen. Hun liefde voor vuurwapens is vanzelfsprekend voor me, iets vertrouwds. Ik deel hun passie niet, maar ik vind het niet vreemd.
Hoe leg je dit uit aan een Nederlander? In een gesprek op het schoolplein kwamen de vragen: waar ik vandaan kwam, want ik had een klein accentje. Waarom Amerikanen zo gek zijn op vuurwapens.
Ik verzweeg de vuurwapens in de kast. Ik had het over de Amerikaanse onafhankelijkheidsgeest, waardoor we de welvaart van het individu belangrijker vinden dan het collectief. Ik zei ook dat de Amerikaanse media de angst aanjaagt. Daders zijn celebrities, het lijden van slachtoffers is een sensatie, en de berichtgeving bevordert het ramptoerisme – dat overgaat in angst.
Sinds ik in Nederland woon, probeer ik deze angst af te leren. Maar soms kijk ik toch met wantrouwen naar de voordeur van de school. Ik vraag me dan af hoe gemakkelijk een indringer de kleuterklas binnen zou kunnen lopen – waar mijn kleintje inzit. Ik zwaai door het raam zonder te willen bedenken hoe het zou zijn als dit de laatste keer is dat ik mijn kind zie – maar af en toe, doe ik het toch.
Amerikanen beweren vrij en moedig te zijn. Dat zie je terug in ons volkslied: Amerika is “the land of the free and the home of the brave.” Maar dat is allesbehalve waar, want we zijn gevangen in onze eigen angst.
Wie zou dat niet zijn, met wapens in de kast?

© 2016 Anastasia Hacopian

Dit stuk is vandaag gepubliceerd op metronieuws.nl.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s