Een mooi afscheid

Mijn moeder ging dood op een zonnige middag in de lente. De hemel was een blauwe koepel gevlekt met zwarte vogels. Hij hing gespannen over de landschap tussen het huis van mijn ouders en de hospice waar mijn moeder lag, om te sterven.

Ik reed over de snelweg met de radio op zijn hardst. Door mijn tranen heen flitsten bekende plekken langs: het vervallen winkelcentrum, de gesloten snackbar, het uithangbord waar de film van de week ooit op had gestaan.

De zuster had een bericht ingesproken dat het bijna zover was. Ik had de hele nacht al naast haar gezeten. ’s Ochtends was ik naar huis gegaan om te eten, douchen, en haar adresboek op te zoeken. Ik had geen haast, want ik wist dat ze niet dood zou gaan voordat ik weer bij haar zou zijn.

Toen ik aankwam, was mijn vader er al. Met één hand wreef hij in zijn ogen; in de andere hield hij een rood theelichtje vast. “Is er niets te doen aan haar zware ademhaling?” vroeg hij plotseling. Hij keek verontwaardigd naar de zuster, alsof het haar schuld was.

Ik keek naar de bibberende borstkas van mijn moeder, die om lucht hapte. Omdat haar longen vol vocht zaten, kwamen er waterige geluiden uit haar keel.

“Ze heeft er geen last van,” legde de zuster voorzichtig uit. Mijn moeder leek net een vis op het droge, maar voor ons was het erger dan voor haar.

Net zoals haar sterven.

Mijn hele leven lang, dertig jaar, had ik angst gekoesterd voor dit moment. Ik was bang voor een wereld waarin mijn moeder niet meer zou bestaan. Ooit was die wereld een verre, angstaanjagende plek geweest; een gat zonder bodem; een toekomst zonder troost.

Nu ik naast haar zat, was het zover. Terwijl ik op haar dood stond te wachten, stond ik ook voor de drempel van het leven zonder haar.

Maar ik was niet meer zo bang. Ik was gestopt met de pogingen om haar te redden. Ik gunde haar de dood, omdat ze door de dood niet meer zou lijden. Mijn pijn was dat waard, want haar pijn was bijna weg. Het was fijn om de angst los te laten.

Ik pakte haar hand, streelde haar kaalgeschoren hoofd, en liet haar gaan.


Dit verhaal staat gepubliceerd op Heel Nederland Schrijft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s