Ooit was het Sinterklaasfeest gezellig

We gingen de winkel uit, en hij liep de winkel binnen.

“Wat zie ik nou? Pieten? Maar jullie zijn toch aan het varen?”

Mijn kinderen keken verlegen. “We zijn geen Pieten, hoor.”

De opa ging door. “Ik verwachtte jullie pas op zaterdag. Zorg dat jullie de verdwenen pakjes gauw vinden!”

Toen was die weg. Mijn kinderen giechelden. Ze wisten precies wat de onbekende man bedoelde, want ze keken ook naar het Sinterklaasjournaal. De pakjes waren onderweg naar Nederland uit de stoomboot van Sinterklaas verdwenen.

Op school hadden ze het hier ook over. Ik weet nog hoe leuk het was om de Peuterspeelzaal binnen te lopen en hetzelfde verhaal in het kringgesprek terug te horen. Het ging door tot en met de aankomst van Sinterklaas op een zaterdag in November. Toen de boot er eenmaal was, kwam de Sint nog even bij Sesamstraat langs, lieten de Pieten op school een rommel achter en ging de landelijke zoektocht naar de pakjes heerlijk verder. Thuis zat ik met open mond naar Jeroen Overbeek te kijken, die geschminkt en in een Pietenpak het nieuws voorlas.

Heel Nederland deed mee. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Ik kwam uit Amerika, een land waar zoiets nooit zou kunnen. Amerika is groot en Nederland is klein. Hier lukte het een hele bevolking om drie weken lang samen te werken om een verhaal tot leven te brengen. Zelfs op de drempel van de Albert Heijn speelde het theaterstuk zich af door een spontaan gesprek tussen mijn kinderen en een vreemde – daar werd ik even stil van. Heel Nederland deed mee aan een grootmoedig doel: om de magie van het Sinterklaasfeest waar te maken.

De magie bestond in de wisselwerking tussen mensen. Het is nu niet meer zo. In plaats van wisselwerking is er spanning. Hoe dichter de stoomboot zich nadert, hoe ongezelliger het wordt hier. We zijn niet meer bezig om het leuk te houden met elkaar, op straat of onder onbekenden. We zijn bezig om elkaar te willen uitlachen, te beledigen, en het laatste woord te willen hebben in een ruzie over een hoeveelheid schmink.

Ooit was de grootste ergernis dat de pepernoten zo vroeg in de winkel lagen. Nu gaat het over de winkel zelf. Waar doe jíj je boodschappen? O, gelukkig, want anders zouden we niet tot hetzelfde kamp van het Sinterklaasfeest horen. Want we bevinden ons nu in een culturele oorlog tussen mensen die zich ophouden met Ik En Wat Ik Vind. Roepen dat je dit doet om een ‘onschuldig kinderfeest’ te behoeden – bij welk kamp je ook hoort – slaat nergens op. De kinderen zijn de enigen die zich hier onschuldig gedragen.

CIMG3050

Zoals het nu is in Nederland in de aanloop naar het Sinterklaasfeest, hebben we het sfeertje al verpest. Omdat 83% vindt dat Zwarte Piet een ‘neger’ moet blijven. Omdat we moeten lachen om PowNed journalisten die een grap uithalen over het Kwakoefestival. Omdat we niet willen begrijpen waarom verandering moeilijk is voor anderen. Omdat we elkaar racisten noemen.

Omdat we het vermogen helemaal kwijt zijn om met elkaar rekening te houden.

We zouden het over één ding wél eens kunnen zijn: dat we het niet op deze manier zouden moeten doen. Laat die pakjes dit jaar maar staan, Sint. U kunt beter wat grootmoedigheid uitdelen.

© 2014 Anastasia Hacopian

Dit stuk staat vandaag 17 october 2014 op de opiniepagina van de landelijke krant Trouw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s