uitzwaaien

 

 

Image

Op een ochtend twee jaar geleden bracht ik mijn kleuter weg naar school. Ze droeg een rugtas volgepropt met reserve kleding, eten en drinken. Het was een belangrijke dag: haar eerste schoolreis. Ik zette haar af bij de klas met haar jasje nog aan en haar tas op een schouder. Ik ging zoals gewoonlijk buiten bij het raam staan om nog een keer gedag te zeggen.

 

Naast me stond een vader met een peutertje. “Gaan we je broer nog even uitzwaaien? Zullen we bij de bussen kijken?”

 

Het viel me toen pas op dat een trein van ouders vanuit de uitgang rechtstreeks om het schoolgebouw liep. Toen zag ik een bekende. “We gaan ze uitzwaaien,” riep ze.

 

“Wat bedoel je?”

 

“De bussen vertrekken hierachter. We kunnen kijken hoe ze weggaan.”

 

Ze was een vriendin, de moeder van een ander meisje uit de klas. Ze wist dat ik Amerikaanse was en soms een beetje uitleg nodig had, zeker over de dingen rond de Nederlandse basisschool.

 

Er stond hier niets over in de schoolbrief, dacht ik bij mezelf. Ik liep toch even mee.

 

Achter de school hadden tientallen ouders zich verzameld op een parkeerterrein. In de straat stonden vijf bussen geparkeerd en vijf chauffeurs voor de reuze voorruiten te roken. Toen de groepen naar buiten kwamen, waren vaders en moeders met mobiele telefoons paraat. Deze bleven hoog in de lucht totdat de laatste bus vertrok. Sommigen liepen zelfs de bussen zwaaiend achter na. In de stilte en de leegte lachtten iedereen elkaar toe.

 

Vanochtend, twee jaar na die eerste schoolreis, zwaaide ik mijn oudste en haar jongere zus uit. Ik liep heen en weer tussen twee bussen om foto’s van hen te maken.

 

Omdat de oudste het niet meer zo spannend vond, bleef ik uiteindelijk bij de bus van haar zusje staan. Het was haar eerste schoolreis. Het was belangrijk dat ze me door het raam zou zien en kijken hoe ik steeds kleiner word. Dat begreep haar grote zus wel.

 

“Het is een echte gebeurtenis,” had ik tegen mijn man gezegd. “Als je zelf wilt gaan, moet je gewoon later op je werk komen, want je moet daar wachten totdat ze weg zijn. Zwaaien en filmen, zo hoort het.”

 

Net zoals de schoolbrief had hij, mijn Hollander, me niet op deze gewoonte, deze traditie, dit gedeelte van zijn cultuur voorbereid. Gelukkig liep ik twee jaar geleden even mee. Gelukkig kwam ik, Amerikaanse mama, achter de school te staan en kijken hoe Nederlanders dit doen, en hoe reuze leuk het is, ook voor de kinderen.

 

Gelukkig heb ik dit niet gemist.

 

 

 

 

 

© 2014 Anastasia Hacopian

 

Advertenties

One thought on “uitzwaaien

  1. Het is vooral zo leuk voor de kinderen. Ik krijg altijd een beetje buikpijn van de zenuwen, als ik ze zie vertrekken. Komen ze veilig terug? Zo blij toen ik mijn zoon weer in mijn armen kon sluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s