tweetalig

Gisteren stond ik met mijn dochters in het Rijksmuseum van Oudheden. Ik weet niet eens meer wat ik tegen hen zei om ze de goede kant op te sturen. Wat het ook was, er luisterde een andere moeder mee.

“Go ahead. I’ll hold the door.” Ze glimlachte naar me.

Ik hoorde bijna geen accent. Toen ik haar jurk zag, dacht ik dat het ooit een positiejurk was geweest die nu een beetje raar hing. Door haar wild haar en het dessin van de jurk, een soort batiek van blauw en grijs, viel ze op.

“Thank you.” Ik duwde de buggy door de poort heen. Toen sprak mijn kleuter.

“Ik kan Nederlands.” Ze keek de vrouw aan. Als het ware keek de vrouw verontwaardigd terug.

“Dat zie ik toch niet?”

“Ik spreek Nederlands en English.”

“O, nou, dat wist ik niet. Ik hoorde jullie Engels praten.”

Nee, lady, u hoorde míj Engels praten. Zoals u is mijn dochter tweetalig, en om een tweetalig kind op te voeden, doe je dat.

In het atrium bleef ik naar haar kijken. Haar eigen kleuter, die nu naast mijn dochter stond, was onder de indruk. Ik hoorde haar aan mijn oudste vragen waar ze vandaan kwam.

In de Albert Heijn, Blokker of Kruidvat bij ons thuis, gebeurt dit nooit. In het ergste geval kijken ze wat langer naar ons, voordat ze glimlachen en verder gaan. Als ze iets tegen ons willen zeggen, spreken ze in het Nederlands.

Komen we in een toeristenstad zoals Leiden, is dat heel anders. Ik wil wel aannemen dat de Engels pratende vrouw het goed bedoelde, maar ik denk dat ze gewoon wilde laten zien dat ze het kon. Ik was niet met gebroken Hollands naar haar toe gelopen om de weg naar de WC te vragen. Het drong niet tot haar door dat mijn kinderen steeds tegen me in het Nederlands antwoordden. Het ging, dus, om haar.

Onderweg naar huis liep ik hand in hand met mijn kleuter.

“I thought it was really cool that you told that lady at the museum that you speak Dutch, sweetie.”

Ze keek trots.

“Ze wist niet dat ik Nederlands kan.”

“No, and she didn’t know that I speak Dutch, either.”

“Ik kan ook tot tien tellen in het Spaans, hé.”

“You’re a smart cookie.”

Zo had die vrouw in het museum ook kunnen reageren.

© 2013 Anastasia Hacopian

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s