boterham

Het was vakantie. De kinderen liepen in de schaduw met flesjes water en rode wangetjes. Ik vroeg of ze gelijk naar huis wilden, of even langs de Kruidvat voor een puntzakje snoep.

Tien minuten later stonden we voor de vakjes gevuld met drop, Haribo en banaantjes. We staan een paar keer in de week bij de Kruidvat, maar het is de eerste keer dat ik los snoep voor ze koop. Zij blij. We liepen door naar de AKO voor een kaart voor een nieuwe baby. De eigenaar, die ons gezin al jaren kent, zei hallo.

“Mama heeft snoep voor ons gekoopt,” vertelde mijn kleuter.

“Heeft Mama snoep voor jullie gekocht? Wat boffen jullie met zo’n mama!” Ik liep verder naar de kaarten achterin. “En gaan jullie thuis ook nog een boterham eten?”

Ik wist niet hoe de kinderen hierop reageerden, want ik keek niet naar ze. Ik keek naar de klok aan de muur. Vijf voor twaalf. Oeps.

Pas later, als ik in de keuken stond gezonde, meergrane boterhammen te smeren, stond ik er ook even bij stil. In mijn land van herkomst had zo’n wisseling tussen mijn kind en de Walmart-medewerkster nooit plaatsgevonden. Geen Amerikaan gaat ervan uit dat er bij iedereen thuis om dezelfde tijd geluncht wordt, laat staan dat er boterhammen gegeten worden. Amerikanen lunchen vooral buiten de deur en op verschillende tijden van de dag. We hebben de keuze tussen betaalbare sushi, burrito’s, pho, pizza, all-you-can-eat salad, noem maar op. Bovendien mag je in Amerika doen wat je wilt zonder een opmerking van Jan en alleman te verwachten. Een Amerikaanse moeder die zich door de AKO-man aangesproken voelt denkt dan, “Goh, alleen in Nederland.” Hier wordt er thuis om twaalf uur gegeten, en als er geen boterhammen voor de tweede keer op de dag op tafel staan, ben je nog niet ingeburgerd.

Het zijn de dingen waar je als buitenlandse aan went. Ik weet nog hoe ik regelmatig thuis kwam bij een Marokaanse vriendin die me telkens weer met Marokaanse thee, koekjes en harira verwende. Eén keer deed ze haar sluier af, omdat ik de hele middag bij haar zou blijven. Op een gegeven moment deed ze hem weer aan om even in de hoek van de kamer te bidden. Daarna ging ze de lamscurry voor ons opwarmen. Toen haar zoontjes boterhammen met kaas kregen, viel mijn mond open.

Maar een paar jaar verder verbaas ik me over mijn eigen landgenootjes, de kleuters in de Amerikaanse kerk. Ik ben aan de beurt als juf en vraag ze allemaal om te vertellen hoe ze heten en wat ze die ochtend hebben gegeten. De helft van de groep roept, “Donuts!” Lekker gezond, denk ik. Begin je de dag nou echt met donuts? Achteraf schoot het me binnen. Politiemannen bij de donutwinkel met bekers van dampende koffie. Een roze, vierkante doos volgepropt met donuts op de vergadertafel om negen uur ’s ochtends. Ja, daar beginnen Amerikanen de dag mee. Dat was ik even vergeten.

© 2013 Anastasia Hacopian

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s