dit is vla

Ik weet nog precies hoe het ging. We zaten aan tafel bij Oma en Opa te wachten op het toetje. Oma kneep het pak uit en deelde het onder zeven glazen schaaltjes. Toen kwam de vraag van mijn kleuter.

“Oma, wat is dat?”

Het was even stil.

“Dit is vla.”

Ik wilde onder de tafel kruipen. Dat mijn half-Nederlandse kinderen niet wisten wat vla was kwam door mij, hun Amerikaanse moeder, die volgens de regels van de Hollandse opvoeding ergens gefaald had.

En ze vonden het niet lekker.

Ik heb ooit dezelfde vraag gesteld aan mijn man toen we verkering hadden en ik net naar Nederland was gekomen. Ik was toen ook niet onder de indruk van het toetje. In de linnenkast van zijn Amstelveense studentenkamertje stonden twee van de bekende glazen schaaltjes. Met trots vulde hij ze en zei: “Dit is vla.”

Foto’s in de krant van toen lieten Máxima op kennismakingstournee zien. In één krant stond ze voor een reuzen molen, in een andere stond ze midden in een tulpenveld. Mijn inburgering was culinair: ik werd rondgeleid in de Hollandse keuken.

“Thuis aten we dit elke avond na het eten. Je kunt het ook mengen met chocolade vla en ze door elkaar roeren, dat is lekker!” In Amerika hadden we pudding, wat een beetje op vla leek. Maar pudding was stevig en vla was slap. Ik maakte hem toch op, omdat hij er blij van werd.

Bij mij thuis in Californïe aten we nooit toetjes. Mijn Japanse moeder kookte alle maaltijden en het kwam nooit in haar op. IJsjes, cheesecake of donuts kregen we soms wel, maar nooit na het avondeten. Bijn andere Amerikaanse gezinnen was dat wel zo. Ze aten anders en ja, soms voor de televisie.

Dit viel me telkens weer op tijdens speelafspraken. Tussen de middag kreeg ik ooit een witte boterham met een schijfje Amerikaanse kaas, wat enkel in een stukje folie gepakt had gezeten. Het glas melk was slechts een derde vol. Ik was jong, maar niet te jong om dit armzalig te vinden: schijfjes nep kaas op nep brood en een bijna leeg glas.

Bij ons thuis was het anders. Boorden volgepropt met Japanse kroketten die mijn moeder zelf geprakt, gepaneerd en gefrituurd had. Omletten met gezichten: stukjes appel voor de wenkbrauwen, zwarte olijven voor de ogen en een glimlach van ketchup. Sap tot net onder het randje van het glas.

Het viel me ook op tijdens logeerpartijtjes. ’s Nachts had ik het koud bij vriendinnen die onder één dun, filten dekentje sliepen. Wíj hadden dikke Japanse futons en kleurrijke, wolle dekens uit Baja Californïe. We waren anders, maar we waren niet alleen Japans. Mijn vader was een geboren Armeen uit Teheran. We woonden in Amerika. We hadden een klein beetje van alle drie culturen thuis.

We waren een hybride huishouden, en ik was een third culture kid.

Third culture kids groeien op met drie culturen thuis. Bij ons was dat letterlijk zo. Vaker ontstaat de derde cultuur door ouders die naar het buitenland verhuizen: de cultuur van het land van oorsprong, de cultuur van het land waar hun kinderen in opgroeien en een derde, nieuwe cultuur die uit de wisselwerking voortkomt. Voor deze kinderen zijn culturele verschillen positieve prikkels – kansen om iets nieuws te leren. Diversiteit brengt third culture kids op hun gemak.

Dit mis ik weleens in Nederland. Verschillen onder Hollanders zijn moeilijk te vinden en zorgen meestal voor ongemak. Vla wordt door veel Nederlanders gegeten na de maaltijd. Ik kan me voorstellen dat mijn kinderen opvallen als ze zeggen dat ze geen vla willen. Door Nederlanders zullen ze ervaren hoe sociale verwachtingen, ‘regels’ of patronen bepalen wat hier als ‘normaal’ gezien wordt en wat niet. Ze zullen er niet bij stil staan, zoals het hoort.

Door mij zullen mijn third culture kinderen ervaren hoe ze anders zijn. Ik hoop dat ze door mij ook het verschil leren waarderen.

© 2013 Anastasia Hacopian

Advertenties

2 thoughts on “dit is vla

  1. This story brings back happy memories of a lavish feast your mother once prepared for one of your birthdays; everyone raved about it!

    Thanks for bringing me, once again, to ponder my own experiences in raising multicultural kids. (I feel so ’90s when I use the word “multicultural”!) Our differences really do bring a special richness to our lives.

  2. Thanks for reading (in translation!!) and responding, Kim! You are one of the few who remember what is was like at home, that is very precious. I guess the postmodern term is “postracial,” which is baloney. “Multicultural” isn’t a word that you hear here too often – cultural “integration” is, but that’s the step BEFORE, isn’t it?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s