wij zijn vrij

Mijn vriendin komt uit Alphen aan de Rijn. Ze is stapelgek op Amerika. Dat ik Amerikaanse ben is voor haar mooi meegenomen. Toen we Halloween vierden bij haar, had ze Halloween spulletjes online gekocht waar de Amerikaanse prijsstickertjes nog zaten opgeplakt. Bij de aanblik van het dollarteken moest ze toch even giechelen.

Ik mis Amerika niet. Ik kom uit Californië en dat mis ik soms wel, bijvoorbeeld als ik op de bakfiets door natte sneeuw tegen de wind in moet rijden. Scénes uit mijn verleden flitsen af en toe voorbij: chai latté en een boek bij Starbucks, winkelen om elf uur ‘s avonds in de Walmart, rondrijden in surburbia. Inmiddels haal ik mijn latté op Centraal Station. HEMA, die veel leuker is dan Walmart, is nu ook zondags open. Ik ben dolgelukkig op een bakfiets tussen polder, hemel en gracht.

Na zijn studiejaar in San Francisco ging mijn toekomstige man terug naar Amsterdam. Toen ik klaar was met mijn promotie kwam ik naar Nederland en trok ik bij hem in z’n piepkleine Amstelveense studentenkamer in. Een paar maanden later zat ik op ons nieuwe IKEA bed te huilen en vloeken. “Hooguit twee jaar, dan gaan we terug. Ik kan hier niet blijven. Het is klein en kneuterig. Ik stik.”

Mijn moeder werd ziek en ik ging alleen terug. Ik maakte alles mee van de diagnose tot haar opname in hospice twee jaar later. Toen er kanker geconstanteerd werd, had ze geen ziektekostenverzekering. Ze had er ooit over nagedacht om de verzekering van haar werkgever te nemen, maar ze had ervoor gekozen om dat geld voor de premie niet uit te geven.

Mijn moeder had het geluk dat de receptioniste van een fysiotherapeut een folder tegenkwam over een eenmalige noodverzekering van de Amerikaanse overheid, MediCAL. Mijn moeder voldeed aan alle voorwaarden: ze had baarmoederhalskanker en was van Aziatische afkomst. Te gek. Daarmee kwam ze in aanmerking voor de beste zorg van het beste ziekenhuis in de regio. Ze betaalde er geen cent voor.

Zo werkt het in Amerika. Je boft, omdat je bijzonder bent. Je blinkt uit in je studie en je krijgt een beurs, of je komt een noodverzekering tegen die op je lijf geschreven staat. Als je niet boft, ben je op jezelf aangewezen. Want in Amerika ben je vrij om te doen wat je wilt. Let freedom ring. Je hebt pas pech als je het systeem niet weet te gebruiken.

Zeven jaar later zit ik nog steeds in Nederland. Ik kies voor klein en overzichtelijk. Ik kies voor kneuterige buren die zich bemoeien met ons leven. Ik kies voor scholen, huisarts, en de Albert Heijn op fietsafstand. Want ik wil niet in een land wonen waar mijn kinderen opgroeien en afzien van goede zorg omdat ze hun geld liever ergens anders aan uitgeven.

En als ik ooit verlang naar Amerika, heb ik mijn vriendin uit Alphen aan de Rijn.

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

2 thoughts on “wij zijn vrij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s