ik ben gemakkelijk

In een café op Schiphol sta ik in de rij achter een Japanse oma en haar kleinzoon. De jongen wijst naar de appeltaart onder het glas. Aan de taart ontbreken twee stukken, die op bordjes er naast staan. De oma pakt toch twee nieuwe borden. Ze grijpt de spatel naast het gebak, neemt twee nieuwe stukken van de taart en doet ze op de bordjes. Daarna gaan ze verder.

Ik kijk toe en ik begrijp het goed, want mijn moeder was Japans. Ze voedde mij op om moeilijk te doen over alles, om me druk te maken over de kleinste details, om alleen met het allerbeste genoegen te nemen. Na een jaar of tien in Nederland weet ik beter.

Want Nederlanders houden hier niet van. Ze zijn blij met mensen die laconiek doen. Ze lachen je toe als je zegt: “Ik sta er makkelijk in.” Ze nemen dat stukje taart op het bordje, ook al is het aan de kleiner kant. In het ouderschap vertaalt deze nuchterheid zich in de verwachting dat je je niet opwindt over je kinderen. Als je dat wel doet, krijg je het te horen. Je moet je schamen als je je druk maakt om de reserve kleding in de babytas (“het droogt wel”), om de bult (“zo leert ‘ie geen tweede keer van het dak te springen”) of om het asociale gedrag voor dat computertje in de Albert Heijn (“ach, laat kinderen maar kind zijn”).

Maar het zijn juist de kinderen die zorgen voor mijn geslaagde inburgering. Ik heb er drie; ik doe nu ook gemakkelijk. Er zitten twee luiers voor twee kindjes in mijn eigen tas, naast de fietssleutels. Als deze op zijn, dan hebben ze pech.

Nadat we mijn man op Schiphol uitzwaaien, gaan we met de trein en bus naar huis. Mijn kleuter is moe en moet nog een stukje van de bushalte naar huis meelopen.

“Mama, ik moet poepen.”

“We zijn bijna thuis.”

“Maar ik heb zo’n buikpijn.”

Ik denk aan een goede vriendin uit Amsterdam die me ooit vertelde hoe haar oudste zoon tijdens een wandeling in het park ook behoefte had aan een grote boodschap. Ik denk aan haar indrukwekkend gemakkelijke oplossing voor dat probleem. Tja, soms weet je niet hoe gemakkelijk je bent totdat je in een bepaalde situatie komt. Soms moet je gewoon niet moeilijk doen en letterlijk alle remmen losgooien.

“Nou, als je het echt niet kunt ophouden, kan je altijd tegen een boom poepen.”

“Echt niet, mam! Ik ben toch geen hond! Dat is pas echt vies!”

Soms hoeft het dan ook weer niet.

 

© 2012 Anastasia Hacopian

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s