in berlin

Potsdam ligt een korte reis met de S-Bahn ten westen van Berlijn. Toen ik in het voormalige Westen van de hoofdstad instapte, zaten mijn Ossi’s al in de trein op me te wachten. Ossi’s zijn Duitsers uit de DDR; mijn vrienden kwamen uit Oost Berlijn.

Rainer had een uitje naar het slot Sanssouci in Potsdam geregeld. Hij ging nooit op vakantie, want na veertig jaar achter de Muur had hij geen behoefte aan het buitenland. Hij vond het wel leuk om binnen Duitsland te reizen: naar Weimar voor Goethe, naar Postdam voor koning Frederick de Grote. Hij leidde ons de hele dag rond.

Het weer was prachtig en het gezelschap boeiend. Ik weet nog heel goed dat ik het zo leuk vond dat ik zin had om iets te kopen. Ik wilde iets moois aanschaffen om die dag te kunnen herinneren.

Dit gevoel had ik al vaker gehad. Ik had hier nooit eerder bij stil gestaan. Het was vreselijk Amerikaans van me, wist ik, maar daarom ook logisch: ik ben blij, dus ik koop wat. Ik vier mijn blijdschap door mezelf iets te gunnen. Het hoeft niet groot te zijn, het gaat erom dat ik geld uitgeef, omdat het vandaag mag.

Of mocht het toch niet? Ik was op stap met vrienden die tot november 1989 achter een muur hadden geleefd. Ze hadden geen ander leven gekend. Mijn materialistische uiting van blijdschap voelde ineens erg gek.

Rainer en ik kwamen een keer een zwerver in de Berlijnse U-Bahn tegen. Hij verkochte geen kranten, maar Rainer gaf hem geld. Rainer was toen werkloos. Ik kreeg elke maand duizend euro om te promoveren en vond het niet correct om dat geld aan iemand anders te geven. Ik zag aan zijn gezicht dat Rainer dit onbegrijpelijk vond.

Toen ik een regenachtige herfst voor het eerst naar Duitsland kwam, zonder beurs of werk, had Rainer mij vertaalwerk gegeven. Dat wat hij niet in geld betaalde, kreeg ik in avondeten bij hem thuis: spaghetti bolognese uit een potje en rode wijn van de ALDI. Wanneer hij weer werk had, trakteerde hij ons op een vijfgangen diner in een restaurant. We zaten met z’n zessen rond een ovale tafel en keuvelden over literatuur. Dit hoewel Rainer na 1989 geen leesgoed had ingehaald dat in de DDR verboden was geweest. Hij had het nooit gemist.

Elke regenachtige herfst moet ik weer aan mijn Ossi’s denken. Af en toe kom ik iemand anders tegen met dezelfde voorgeschiedenis als mijn vrienden in Oost Berlijn. Deze lotgenoten herinneren me eraan dat ik weinig nodig heb om geluk te voelen.

Berlin

© 2012 Anastasia Hacopian

für Eva & zur Erinnerung an Leipzig 9-10-1989

Advertenties

2 thoughts on “in berlin

    • elke aspirerende schrijfster moet jou als schoonmoeder hebben. (wat zou pim boffen met al die vrouwen).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s