fietstocht

Een paar maanden nadat mijn dochter de basisschool was begonnen, vertelde ze over een klasgenootje: “Ze kan al zonder zijwielen fietsen.”

Bij deze mededeling moest ik even stil staan – niet omdat ik onder de indruk was van dat andere meisje, maar omdat mijn kleuter dit als prestatie ziet. Meisjes van vier jaar in mijn land van herkomst, Amerika, zijn hier zeker niet mee bezig. Ik voel me overvallen door de vroege fietswens van mijn dochter.

De druk neemt toe als we steeds meer meisjes van haar klas voorbij zien fietsen. Het valt me op hoe mama of papa soms met een hand op de rug naast hen rijdt. In het voorbijgaan vertellen ze dan dat ze in het weekend best wel ver zijn gekomen. Ik hoor mezelf dan afvragen, “Met of zonder zijwielen?”

Op een prachtige zondag in de herfst wil mijn man beneden dweilen. Ik neem de kinderen naar de stad. Ik zeg tegen mijn dochter dat ze voor de allereerste keer naast me mag fietsten. Het is één rechte weg vooruit, dus ik vind het om te doen. En let’s face it, het moest er een keer van komen. Als we vandaag gaan, hebben we de middag mooi gevuld.

Onderweg klopt mijn hart in mijn keel. Ik ben de hele tijd met haar aan het praten over wat op de weg op haar af komt. Ze zegt steeds, “Yes, mama, dat weet ik,” en lacht. Het gaat goed. Ze is stoer en sterk. Haar beentjes razen door. Ze straalt.

Bij het laatste stoplicht hangt een zijwieltje in de lucht. Mijn kleuter trapt bij groen en blijft staan. Ik rij achteruit om te kijken wat er aan de hand is en hoor de oma achter ons zeggen, “Je moet haar gewoon een zetje geven, dan gaat het weer.” Als het licht weer groen is, geef ik haar een zet met mijn hand op haar rug. Ik denk aan de ouders van haar klasgenootjes, en ik voel me net zo stoer als mijn kind.

Als het pad even steil wordt, wil ik haar weer even helpen.  Ze roept: “Ik kan het zelf, mama! Spierballllluhhh!” en glijdt ze het heuveltje over.

Thuis vliegt ze binnen en huppelt over de schone vloer. “Ik ben met mama naar de winkel gereden!”

Mijn man kijkt me aan. “Ik ben trots op je.” Over wie heeft hij het nou?

“Op mij?” vraag ik.

Hij knikt. “Ja, jou.”

“Ze kan het zo goed, joh.”

“Ja, hé?”

“Ze maakt het gemakkelijk voor me.”  Ineens hoor ik mijn eigen moeder praten. Ik weet dat het goed met je komt. Dat geeft me rust.

Mijn dochter maakt het gemakkelijk voor me – om haar los te laten.

 

© 2012 Anastasia Hacopian

 

Advertenties

5 thoughts on “fietstocht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s