afscheid

Voordat Nederlanders op vakantie gaan, gaan ze eerst op de koffie. Op de zondag voor vertrek willen ze toch even de kinderen bezoeken of bij ma en pa langs om gedag te zeggen. Als ze vliegen, worden ze op Schiphol uitgezwaaid, net zoals op de dag van de eerste schoolreis. Een paar weken later staat iemand bij de baggageclaim met kusjes en ballonnetjes op ze te wachten.

En als ze geluk hebben, zien ze dit allemaal terug in een aflevering van Hello Goodbye.

Amerikanen staan hier nooit bij stil. In het weekend stappen studenten op het vliegtuig en zijn binnen een uurtje weer thuis. Als je ouders ook nog uit het buitenland komen, zoals die van mij, breng je alle vakanties in het buitenland door. We maken hier geen punt van. Afscheid is alledaags.

De allerlaatste keer dat ik met mijn moeder naar een restaurant ging was het herfst in Californië. We namen haar auto. Na de chemo en bestraling ging het weer goed met haar. Ze had waarschijnlijk zelf kunnen rijden. Maar ik zat achter het stuur, omdat we er inmiddels aan gewend waren.

Het Japanse restaurant was net open, de nieuwe concurrent van het restaurant waar mijn moeder ooit werkte. Ze was benieuwd. Buiten naast de ingang was er een Japanse tuin in het klein: een watervalletje, een bruggetje van steen, bonsai boompjes en kieselsteentjes. Een papieren lantaarn brandde in de schemering.

Ze bestelde chirashi, of sashimi en rijst in een ronde kom. Ik nam een combinatie van tempura en sushi. We hadden het over de prenten aan de muur en welke we het leukst vonden. We keken naar de kunst en dan weer naar onze gerechten. Dit was gemakkelijker dan elkaar aan te kijken en over ons zelf te praten.

Haar kanker was weg. De tumoren waren niet meer op de MRI te zien. Ze lachte weer en liep zonder hulp. Ze droeg mooie kleren en kletste mee over mijn aanstaande bruiloft. Maar het geluk voelde kwetsbaar en tijdelijk. In plaats van dit toe te geven, lieten we af en toe de stilte aan tafel voor zich zelf spreken.

Tien jaar geleden toen ik voor het eerst naar Nederland kwam, ergerde ik me aan de rituelen rond om het afscheid. Een cosmopolite – een wereldburger – doet niet moeilijk omdat ze op een vliegtuig stapt; Nederlanders wel, dacht ik. Tien jaar later zie ik het anders. Nederlanders zijn eerlijk. Ze schamen zich niet voor afscheid. Want als je van elkaar houdt en afscheid moet nemen, mag je daar wel even bij stil staan.

Met koffie, ballonnen of Joris Linssen erbij valt dat een stuk gemakkelijker.

 

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

4 thoughts on “afscheid

  1. afscheid nemen blijft een naar woord en een nare gebeurtenis sterke schoondochter!

    • Ik kijk naar Antonia en de manier dat zij afschied neemt. Heel eerlijk, heel rustig, en voor mijn gevoel, heel Hollands. Positief, dus.

      • In plaats van wijn, maar dubbele espressos bij het avondeten en dan lukt het wel. (Ik neem haar in ieder geval weer mee…!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s