schoolreis

Ik kom mijn kennisje in de Albert Heijn tegen, een oma van de peuterspeelzaal.

“We gaan vrijdag naar de Efteling!” vertel ik.

“O, ik ben net geweest,” zegt ze zachtjes. Ze schudt haar hoofd, helemaal in zichzelf gekeerd. “Ik was weer kind! Het was heerlijk.”

Ik knik. Ik zie dit vaker. Mijn schoonmoeder krijgt dezelfde blik wanneer we het Sprookjesbos binnenlopen. Ik zie het ook op het gezicht van mijn man als hij achter de kinderen naar de dansende rode schoontjes staat te kijken.

Ik vind het ook allemaal heerlijk, hoor. Maar ik kom niet uit het land van de Efteling. Ik wil met de kids naar Disneyland – niet naar Parijs of Florida – maar naar Anaheim, Californië.

Ouders die kinderen in het buitenland krijgen missen het herleven en herkennen van hun eigen jeugd. We missen het niet bewust, omdat we de meeste tijd bezig zijn met overleven: Wat zijn tienminutengesprekken? Wat is een luizenzak en waarom hangt ie vandaag niet aan de haak? Goh, wat zijn broodtrommels klein in vergelijking met Amerikaanse lunchboxes.

We zijn druk bezig om ons aan te passen aan het leven dat voor onze kinderen en partner doodgewoon is. We doen ons best om over te komen alsof we het ook allemaal normaal vinden, maar meestal doen we alsof.

Dat mijn man wél zijn Hollandse jeugd in onze kinderen overnieuw beleefd, gun ik hem. Als hij me vraagt of hij ons oudste kind op haar eerste schooldag mag wegbrengen, zeg ik ja. Als hetzelfde kind een half jaar later op haar eerste schoolreis gaat, glimt hij van trots. Ik ben ook trots op haar, maar niet omdat ik zelf een Nederlandse schoolreis ooit heb meegemaakt. Ik vind het gewoon stoer dat ze in een reuzen bus naar een pretpark gaat, zonder haar ouders.

Op de grote dag breng ik haar weg. Ik begrijp van de andere moeders dat er uitgezwaait wordt. Gelukkig maar, want mijn man heeft hier niets over gezegd. Ouders met iPhones maken foto’s van alles. We wachten. We kletsen. Mijn jongste twee krijsen. Daar komen ze. Ze stapt even uit de rij om me vluggetjes te zoenen. Wat kijkt ze trots.

Door het raam zwaait ze terug. De bus is zo groot, en zij is zo klein. Ineens zie ik haar gezicht een beetje raar kijken. Het schiet me te binnen: ze vecht tegen tranen. Al dat ophef, de zee van zwaaiende armen, die stomme telefoons in de lucht: het maakt alles maar groter en erger dan het is.

Het is ineens even te veel, zo’n afscheid van mij.

Dat herken ik dan weer wel.

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

2 thoughts on “schoolreis

    • Thank you so much for reading this through translations! It means a lot to me!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s