poldersnoep

Bij de stomerij staat er een glazen voorraadpot met spekjes. Als we kleren wegbrengen of halen loopt mijn dochter van twee jaar oud rechtstreeks naar de balie en wijst naar de pot. Ik ben blij als de eigenaar van de stomerij me eerst vraagt of ze een snoepje mag. Ik heb misschien één keer gezegd dat ze het niet mocht. Want als je kind bent in Nederland, is snoep je goede recht.

Snoepen hoort hier bij kinderen en kinderen bij snoep. Net zoals buitenspelen of trakteren op je verjaardag: het zijn begrippen die onafscheidelijk zijn van kleine Hollanders. Maar zelfs bij de weinige ouders die wat conservatiever zijn met snoep blijft het een kwestie van recht en “de feestdagen waarop hun kinderen best wel mogen snoepen”.  De meerderheid vindt het altijd goed: omdat het vakantie is, omdat ze bij oma en opa zijn, omdat Sinterklaas komt, of omdat ze na een drukke schooldag lekker moeten kunnen ontspannen.

In bijna elke schoolgids staat een zinnetje dat “gezonde traktaties op prijs gesteld worden.” Maar mijn kinderen komen regelmatig thuis met troep.

Amerikaanse kinderen snoepen niet. Ze proppen zich vol met Big Macs, frites, cola, chippies en donuts. Snoepen doen ze één dag per jaar, op 31 october, als ze verkleed aan de deur bellen om Halloween treats te halen.

Het is juist de tijd daarna – de periode van november tot januari – die ik het ergst vind hier in Nederland. Strooigoed valt uit alle hoeken en gaten in kleine kinderhandjes. Omdat mijn kinderen voor mijn gevoel het hele jaar door al genoeg snoep krijgen, ben ik het tegen het najaar goed zat, met of zonder Piet.

Toen ik de brief kreeg van school over de aanstaande schoolreis, vond ik het geen drama dat de kleuters geen snoep mochten meenemen. De andere ouders waren het niet met mij eens. Een paar dagen later moest de school dat beleid weer intrekken.

“Waarom geen snoep?” vroeg mijn man.

“Eerlijk delen,” zei ik. “Het ene kind brengt een puntzak en de andere een rolletje.”

“Tjonge jonge. Het is toch hetzelfde bij de overblijf? De ene heeft koekjes, de andere een appeltje?” Mijn man keek me verontwaardigd aan.

“In de e-mail van vandaag staat dat het nu wel mag, hoor.” Ik keek verontwaardigd terug.

“Hoort erbij,” zei hij, met zijn ogen op de krant. “Een schoolreis is bijzonder.” Daar had je het al weer, dat bijzondere dat zo regelmatig terugkomt.

“Alle snoep gaat in één zak en wordt uitgedeeld door de groepsmoeder op verschillende snoepmomenten van de dag,” las ik voor.

Hij viel bijna van zijn stoel af.

“Wat nou?” vroeg ik.

“Wat een gepolder!” riep hij en sloeg de krant voor zijn gezicht weer open.

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

One thought on “poldersnoep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s