eitje

Mijn hele leven lang heb ik mijn vader moeten horen opscheppen over zijn perfect pitch. Als je een willekeurige toets op de piano drukt, kan hij vanuit de andere kant van de kamer zeggen welke toets het is. Hij is hier best wel trots op. Hij tikt zijn theelepel tegen je wijnglas en zegt welke toon hij hoort. Hij vertelde me ooit zelfs dat de stofzuiger in d bromt.

Op een keer gingen we naar de winkel van een folkmusikant, Charles Chase, opa van de inmiddels legendarische Ben Harper en verkoper van instrumenten in Claremont, Californië. Ik kende Mr. Chase goed, want we waren maatjes. Ik kende hem beter dan mijn vader hem kende, zeker toen mijn vader ooit tegen Mr. Chase zei dat hij perfect pitch had.

Charles Chase lachte. “Perfect pitch? Bestaat niet.”

Mijn vader keek verbaasd. “Jawel, want ik heb het.”

Mr. Chase haalde z’n schouders op. “Perfect pitch is gewoon een goed geheugen.”

In één klap bestond het onverklaarbare, aangeboren talent van mijn vader niet meer. Mr. Chase gunde mijn vader alleen zijn vele jaren muziekervaring. Net zoals Columbus vijf honderd jaar voor hem drukte hij het ei van mijn vader plat.

De ochtend na Epke Zonderlands fenomenale oefening in Londen sloeg ik de ochtendkrant nrc next open en las ik dat het eigenlijk niet echt zo’n bijzondere prestatie was. Het was een eitje.

Het eerste individuele Olympische goud ooit door Nederland in de gymnastiek had iedereen kunnen winnen na “een decennium doordachte arbeid”.  Iedereen, las ik, was hier toe in staat, want we hebben “allemaal Epkes lichaam”: met dezelfde training had ik ook geschiedenis kunnen schrijven. Calivinistischer kon het niet zijn. Epkes goud was een collectieve overwinning en het resultaat van vele werkuren.

Ik las, zette mijn Starbucks mokje neer en zag koppen boven het maaiveld rollen.

Een paar bladzijden verder stonden er stukken over Dorian en zijn medaille, over Martina in de halve finale, over de hockyers die ongeslagen doorgingen. Maar daar was het al weer, in de kop zelfs: “…en nu vooral waken voor zelfoverschatting”.

Als Amerikaanse weet ik al te goed dat wij Yankees houden van winnen. Met uitzondering van Usain Bolt kan niemand dit beter dan een Amerikaan: uit je dak gaan omdat we ha ha ha de allerbeste zijn. We scheppen op, we juichen, we genieten na. We doen er een schepje bovenop. We werken op de zenuwen van jullie nuchtere Nederlanders.

Ach mensen, laat die Epke gewoon eens lekker uitblinken. Maak hier geen ei van Columbus van. Geniet van de prestaties van oranje, ook na Ranomi.

Doe eens lekker Amerikaans. Van mij mag het wel.

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s