basisschool gedrag

Afgelopen dinsdag stonden we met z’n allen voor de school te wachten. Mijn man had vrij. Onze kleuter was nog binnen haar jas aan het aantrekken. Het was bijna tijd voor de klas om naar buiten te komen.

“Kijk naar die opgetutte moeder daar, met de Maxi-Cosi op wielen,” fluisterde ik naar mijn man. “Zij was degene die zo denigrerend tegen me praatte, weet je nog?”

Eerder in de week had ik haar gevraagd of ze en twee andere moeders met wie ze altijd stond te kletsen in de rij aan het wachten waren op de schoolfotograaf.

Het antwoord was onverwacht koud en afwijzend: “Nee, ga maar.”

Ze keek mij niet eens aan. Haar hand waaide zelfs een beetje door de lucht op de manier dat Assenpoesters stiefmoeder tegen haar zou hebben gezegd, “en nu de schimmel van de voegen afborstelen, jij.”

Wat had ik nou ooit gedaan om zo’n reactie te verdienen? Had ze een hekel aan Amerikanen in sportkleding die hun kinderen naar school brachten?

Of was ze misschien jaloers? Een bakfiets met drie gillende kinderen was natuurlijk veel gezelliger dan je eigen auto en een truttige Maxi-Cosi op wieltjes.

Het stof aan de binnenkant van haar Maxi-Cosi was hemelblauw. Het paste precies bij haar hemelblauwe, suede jas en hemelblauwe, suede laarzen. Ik had haar geen enkele keer de baby zien vasthouden.

Mijn dochter was buiten. Ze rende op ons af.

“Vastbinden,”zei ze. Mijn kleuter had het slabbertje van haar broer over de schouders van Barbie getrokken om haar in Mega Mindy te veranderen. Het slabbertje zat nu los.

“Goede middag.”

“Mama! Vast bin-den! Ik kan het niet zel-luf!”

“Als je zó tegen mij praat, dan hoor ik je niet.”

“Nou! Dan ben ik niet meer je beste vriendin!” Ze stampte weg richting thuis. Mijn man en ik zuchtten. Hij liep achter haar na. Ik draaide de buggy om en volgde hen als een boer met kiespijn.

Dit was onze nieuwe dochter. Sinds de basisschool was ze de meeste uren van de dag niet meer te herkennen. Ze treuzelde, zeurde, en kreeg ineens een grote mond. Zat hier iets cultureels achter? Want ik was nooít zo. Ík was een brave kleuter. Als puber zeurde ik wel eens tegen mijn moeder of gooide ik de deur achter me dicht. Mijn dochter was echter geen dertien, maar vier. Kreeg ze nou een grote mond omdat ze in Nederland opgroeide? Of was ik te streng omdat ik in het buitenland door een Japanse tijger-moeder was opgevoed?

Thuis was ze het al weer vergeten.

“En ik zei tegen Amber, nou Amber, dat vind ik níet leuk. Fleur zei ook tegen Amber dat ze lelijk deed, omdat Fleur mijn allerbeste vriendin is. We hebben expres níet meer met Amber gespeeld!”

Na de lunch brachten we haar weer naar school. We wachtten voor de ingang op de ouders die hun kinderen al weggebracht hadden en nu naar buiten kwamen. Mijn dochter wees naar een lieveheersbeestje op de grond vlak voor de drempel.

Toen zag ik de hemelblauwe, suede laarzen.

Ik negeerde ze.

Daarna kwamen de twee andere moeders, met wie ze altijd stond te kletsen. Ze gingen haar kant op.

Deze twee keek ik met felle ogen aan. Luidruchtig en vrolijk riep ik: “Goede middag, dames!”

“Goede middag,” antwoorden ze samen, zonder me aan te zien.

Uit de hoek van mijn oog zag ik haar omkijken.

Mijn man schudde zijn hoofd en mompelde iets.

“Wat zeg je?

“Je bent net een kleuter.”

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

2 thoughts on “basisschool gedrag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s