uit de kast

Daar zaten we dan zo’n jaar geleden, een kringetje van bolle vrouwen en blote voeten. Voor zover dat ik kon horen waren alle aanstaande moeders van hier, op twee na: één vrouw met knalrood haar wiens accent erg Iers klonk, en ik, de enige Amerikaanse. Allemaal in de dertig kletsten we over de meivakantie, de kinderen thuis en werk.

Over dat laatste hadden we het gauw weer: de yoga docent vroeg iedereen om zich voor te stellen met naam, uitgerekend datum en “wat wij doen”.

Dit gebeurde hier vaker. Er werd namelijk van uitgegaan dat iedereen wat doet. Zeggen dat je niets doet is lastig. Als je dit moet toegeven, zeker onder zwangeren die nog lang niet aan hun verlof zijn, voelt het een beetje als uit de kast komen.

Want zeggen dat je alléén moeder bent is hetzelfde als zeggen dat je niets doet.

Sommigen maken hier een grapje van. “Ik heb vier kinderen, dus ik doe de was.” Anderen biechten het op met een soort lichaamelijke excuus – schouders om hoog, palmen naar boven: “Ik ben moeder, tja.”

In Nederland kom ik echter zulke vrouwen zelden tegen. Misschien ligt het aan mijn leeftijd en opleiding: vijfendertig, gepromoveerd. Hoogopgeleiden moeders in de dertig die ik ken hebben het allemaal druk. Ze hollen van het kinderdagverblijf naar hun werk en weer terug. Ze zijn uitgeput. Hun lot krijgt alle aandacht in de pers: hoe redden ze het? Hoe balanseren deze supervrouwen privé en carrière? Bijna niet.

Over mama’s die niet werken lees je anderen dingen. Je leest bijvoorbeeld over de rare trend onder hoogopgeleiden Amerikaanse vrouwen die alles inruilen voor het thuismoederschap. Wat zonde voor de emancipatie, de economie en hun ongebruikte talent. Ze worden door Opzij in de hoek gezet als achterlijke reliken uit de jaren vijftig die met versgebakken appeltaart aan het aanrecht staan.

Soms blijft een “niet werkende” moeder daarom liever in de kast.

Alleen als het veilig is, geeft zij het toe. Heel soms wordt haar keuze door anderen gewaardeert. Af en toe wordt er zelfs gesproken over een verband tussen kinderen, keuze en wederzijdse rust. Wat een opluchting om niets te hoeven uitleggen of rechtvaardigen, om geen stille blikken vol onbegrip te hoeven negeren.

Gelukkig hoef ik zelf nooit uit de kast te komen. ’s Avonds, als mijn kinderen in bed liggen te doezelen, doe ik wél wat. Dus in plaats van te zeggen wat ik écht ben – in eerste instantie mama – zeg ik wat ik ernaast doe: schrijven. Of mijn zwangerschapsgenoten toen dit echt werk vonden, maakt niet uit. Ik had tenminste wat te vertellen.

© 2012 Anastasia Hacopian

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s